tatlı karınca

ankara'da deniz kokusu

2011-07-29T01:24:00.001-07:00

bugün gene işteyim ve bloğuma yazacak kadar kendimi huzurlu ve boş hissediyorum :)

güne aksiliklerle başladım. Fi tarihinden kalma bir ütüm var ve sabah duştan sonra penyemi ütülerken kablosundan elektrik çarptı. resmen kendime getiren bir çarpılmaydı. ilk önce böcek soktu sandım ama kalbim hızlı hızlı çağrpmaya başladığında anladım ki elektrik akımına tutulmuşum.. evde yalnızdım.. aslında oracıkta gidiversem kimsenin ruhu bile duymazdı.. o yuzden bugun iş yerimdeki arkadaşlarıma ev adresimi vermeye karar verdim. kapıcım bile beni merak etmezdi. çünkü sabahları karşılaşabileciğim bir kapıcım bile yok. ben yokken o var gözükmüyor.. iş yerine geldiğimde acayip susamıştım ve suyu içmeyi beceremdim, genzime kaçırdım. denizde su yutmuş gibi oldum.. sonra kolumu sakatladım o da işte sürekli bilgisyar başında ve mouse mun küçük olmasından kaynaklı "mouse hastalığı" :/ bugun küçük bir minderle idare ediyorum..

bugün ankaranın havasına deniz suyu kokusu karışmış sanki.. az nemli ve sakin.. bugün çok sevdim ankara seni

dökülmek

2011-07-25T04:34:00.001-07:00

afiyet olsun güzel yemekler yiyen güzel yurdum ama gün geçtikçe kirlenen insanları..

her gün lanet okumamız ne kadar da zayıflatıcı, aşağılayıcı.. her güne yeni bir kötü olayla uyanmak.. paylaşamamak.. ırkımızı yok etmek.. biliyorsunuz hepimiz yok olup gideceğiz.. bırakın herkes kendisiyle ölsün.. başkaları tarafından değil.. öldüğünü hatırlasın içi rahat ölsün..

bugün günlerden pazartesi, pazartesinin sıcağı bizimle kollarımızda, bacaklarımızda, nefesimizde.. rüzgar yetersiz.. diktiğiniz her betornerme ne yazık ki bize bir fayda göstermiyor.. o betonermeler var ya.. size girsin!.. yok etmeye devam ettiğiniz sürece. o hürmet gösterdiğiniz hatta puan kazanmak için gösteriş yaptığınız ilaha, sizin için lanet edeceğim.. ve sizden nefret edeceğim.. hem ne kadar kaldık ki şurda.. ama siz hala aramızdasınız..

bitiyor kuzum

2011-07-12T01:19:00.000-07:00

bugün işimin son günü ve üstümde huzurluluk, afiyetlik, güzellik, ingilizlik, türklük, ispanyolluk, çingenlik.. var.. var.. varlığım burdayken yoruldu ama bir o kadar da mutluydu.. bu varlık her yerde mutlu olabiliyor sanırım. takıntılarını içine gömüp sonradan yaşatıyor acılarını kendine.. ama ayıp ediyor yahu.. güzel bir başlangıç için.. arınmak en güzeli o da ailemin yanında mümkün olacağından mütevellit, bu haftalık bana eyvallah..

tutu hoo kiki

2011-07-11T02:09:00.000-07:00

ses bir ki deneme..

Evet sayın okuyanlar, uzun bir aradan sonra tekrar merhaba. Sona yaklaşıyorum. Mutluyum, iyilikler benimle olacak hissediyorum.. Robotlaşmayacağım, insanların değil kendi işlerimi yapacağım.. ve bu hep böyle olacak.. darısı yapamayanların başına..

bıkmak

2011-01-10T11:10:00.000-08:00

gerçekten hiç bu kadar bunalmamıştım.. istanbulda gece vakti uykumda anlık nefes alamam da bunun ispatıdır.. herkes bu aralar gerçekten benden çok şey istiyor ama ben dayanamıyorum bu sefer gerçekten..

horoz kop

2010-10-21T04:13:00.000-07:00

zihinsel enerjisini kanalize edebileceği bir alan bulamadığı takdirde, sinir sisteminin yıpranması ve psikosomatik hastalıklar kaçınılmazdır.

ikizler burcu tanımlaması için teşekkürler.

ya çıkarsa?

2010-08-07T15:27:00.001-07:00

http://alkislarlayasiyorum.com/icerik/36197/var-misin-yok-musun---umarim-dedeler-cikmaz

bu dedeler banyoda değil, balkonda, mutfakta tencereden, buzdolabından, her an televizyon kanallarını zaplarken de çıkabilir.

efekt yapmak istiyorum nihahahahahah!!

elma

2010-04-19T15:06:00.000-07:00

bugün büyük bir günah işledim..

kendime başkasıymışım gibi davrandım, onu yerden yere vurdum.. şimdi ise yaptığım hareketin sıkıntısını içimde yaşamaktan öte onu yiyorum..

Büyük Evin Gizemli Odası

2010-04-18T13:05:00.000-07:00

çocuklar için bilgilendirici olması gerektiğini düşünüyorum. hata mı yapıyorum bilemiyorum .. ortaokul ağzından çıkma bir hikaye..
Evleri o kadar büyük ve o kadar muhteşemdi ki tahta kokulu odalar, mobilyalar vardı. Fakat hepsi hayata sıkı sıkı tutunmuş sanki kendini sürekli yeniler gibiydi. İçi buruk dışı gösterişliydi evin her adımı, her nefes alışı birer anıydı.
Her odasını karış karış gezmek istiyordu ruhum. Yaşımın bana verdiği meraklılık bu eve her gelişimizde daha da artıyordu.
Bir gün ailecek gittiğimizde kendimi öyle bir oda da buldum ki yeni bir şehre gelmiş gibi büyülenmiştim adeta. Gözlerimi kapadım odayı dinledim, derin bir nefes aldım. Harika bir rüyaya adım atmıştım. Uyanmak hiçte hoş olmayacaktı. Fakat gözlerimi açtıktan sonra da devam ediyordu rüyam. Duvarda eskimiş fotoğraflar vardı. Aralarında derste öğrendiğim Türkiye’nin ilk grafik sanatçısı İhap Hulusi Görey de ordaydı. Bu odada İhap Hulusi’den eserler, anılar vardı. Masasında suluboyaları, suluboya kabı, divit uçları ve fırçaları vardı. Onların hemen yanında ilk kapağını resimlediği Alfabe kitabı vardı. Masanın yanında kocaman bir sandık duruyordu. Sandığa doğru eğildim ve kapağını açtım. Tam karşımda Usta’nın hayatı bitivermişti.
Milli piyango için çok çalışmıştı İhap Hulusi ve sandığın içinde birden fazla Milli Piyangoyla ilgili çalışmaları, eskizleri vardı. Öğretmenimizin bize sınıfta dediğine göre İhap Hulusi’nin Milli Piyango’da senelerce çalışmasına rağmen bir gün ansızın kovulmuştu. Bu acımasızca davranış belki de Milli Piyango’nun üstünde bir leke gibi kalacaktı.
Eserlere baktıkça notlar aldım. Çünkü kafamda cevaplanması gereken bazı sorular oluşmuştu.
Türkiye Ziraat Bankası için yapmış olduğu afişte köyün ağası durumunda ve elinde sigarasıyla “Z” harfine yaslanmış bir adam oturuyordu. Bu adamı hayalden mi yapmıştı yoksa kullandığı gerçek modeller miydi?
Kullandığı malzeme neydi?
Bu soruları öğretmenime sormak için not almıştım.
Bu eserin hemen ardından babamın da eskiden sevdiği kulüp rakısı etiketi geçmişti elime. Etiketin üzerinde iki tane figür vardı.
Figürdeki insanlar kimdi?
Sloganları sanatçı kendisi mi buluyordu?
Bu bir sanat yapıtı mıydı yoksa ticari amaçla mı yapılmıştı?
Bu soruları sınıfta arkadaşlarımla paylaşmak güzel olacaktı.
Öğretmenimiz İhap Hulusi’yi dersin kısa olmasından dolayı hemen bitirmek zorunda kalmıştı. Haftaya soracağım sorularla pekişeceğini düşündüğüm bu konu ileride resim derslerimizde de yararlı olacaktı.
İhap Hulusi Görey Mısır’da doğmuştu. İhtilal çıktıktan sonra Türkiye’ye dönmüşlerdi ailecek. Babası İhap Hulusi’nin bir çok dil bilmesinden dolayı onun memur olmasını istiyordu fakat o resim sevdasından vazgeçmedi ve bu yolda ilerledi ve günümze nadide eserler bıraktı.
Artık odadan çıkma vakti gelmişti. Ailemin sesi koridorda yankılanıyordu. Sessizce bıraktım her şeyi orda. Başka bir hayattı bıraktığım yer.
Okula gittiğimde resim dersinde sınıfta öğretmenime birlikte sorularıma cevaplar arıyorduk.
İhap Hulusi Ziraat Bankasının afişinde gerçek bir model kullanmıştı. Genellikle afişlerinde çalıştığı modeller akrabalarıydı. Kullandığı malzeme mürekkepti.
Kulüp rakısı etiketinde yakın arkadaşı milletvekili şair Fazıl Ahmet Aykaç’ın fotoğrafını çekmişti ve daha sonra resimleştirmişti fotoğrafı. Karşısında oturan ise eserin sahibi İhap Hulusi’ydi.
Evet bu bir sanat eseriydi. Fakat o dönemlerde satılan etiket ticari değer taşıyordu. Her eserini estetik kavramlar içerisinde yapıyordu. Mekan ve boşluğu ayarlıyordu. Sloganları kendisine aitti, hatta bir ara metin yazarlığı da yapmıştı.
Bu hafta gerçekten bize ait bizim kültürlerimizi afişte yansıtan önemli sanatçıyı daha da iyi anlamış olduk. Belki de başka zaman bir başka yerde başka bir sanatçıya ummadığımız anda rastlayabileceğimizi görmüş olduk.

postumu giydim hayvanımı kestim adağımı adadım beklirem aybalam

2010-04-08T13:47:00.001-07:00

sonunda oldu ben de kötüler kategorisine girdim.. belki de öyleydim habersiz kaldım bu durumdan ama hissetmek lazım kötü olduğunu, buz gibi kesilmeyi, duygusal olarak algılamamayı.. işte bunları yaşıyorsan sen olmuşundur abi.

ha kendimden ne derece memnunum hiç değilim elbette hiç olmadım ki derdim ama ne oluyo lan depresyona mı giriyo bu karı buraya saçmalıyo demesinler diye bak bir yanımda düşünceli azcık kalmış ondan neyse ne diyordum... memnuniyetsizlik bazı bazı hoş buluyorum kendimi çok hoşum vesselam hoşluk boşluk bu ikisi işte..

bu şekilde gider benim sıkıcı laflarım..

paylaşmak istediklerim;

* paylaşamadıklarım

* kıyamadıklarım,

* kaymaklı ekmek kadayıfım,

* deniz üstü köpürür canım rinana rinana naayyyy

* kartdor

* sahil gezintisi ve yanında bir tutam deniz kokusu

bunları paylaşmak isterim..

güle güle

uç beni

2010-03-11T12:54:00.003-08:00

evet silmek istediğim bir kaç sürem, günüm var evet..

paylaşıldıkça daha da samimi

2010-02-07T05:59:00.000-08:00

her tür bloga rastlamaktayım ve bi o kadar imrenmekteyim de. dedim ki tatildeyim kafamın içi hiçbir zaman rahat olmaz ama bu sefer daha başka. unutmam dediklerimi unuttuğum, arayacağım dediklerimi mesaj bile atmadığım bir süreç geçirdim. acı mı çekiyorum ya da yalnız mı hissediyorum yo yo hayır jack bunların hiç birisi olmadı sevgilim. sadece boşverdim.
evet konuya girş yaptığım olaya dönelim. ben burada her yaşadığım olayı, hüznü, sevinci paylaşamam. fakat kafama deli esme saçması şeyler gelince tutamam da kendimi yazarım icabında. bu sefer gene kendimi anlattım ama kısa keseceğim bir kaç link ve ilgimi çeken bir kaç kare paylaşacağım. ha güzel mi olur bilemem o sizin nacizane fikirlerinize kalmış efenim.

evet ilk parçamız maykıl ceksınımızdan bir kare ;

bu fotoğraf "lifelounge" adlı sitemizden alınmıştır. eski amerika ya bakarken bu da aralarındaydı. dedim çıkartıcam bir yerlerden ve evet ta kendisiydi. eci eci vokke sizin tabirinizle.
güzel şarkılar, danslar, hikayeler bıraktığın için sağol maykıl jeksın.. iyi uyu..

müziksiz yapamam abi diyenlerdenseniz demeye devam edin bu alışkanlığınızı bu tutkunuzu bırakmayın.. bu da benden bi kıyak cancağızlarım

http://www.stereomood.com/

şimdi buraya üye olup kendi kütüphanenizi oluşturabiliyorsunuz, sonra modunuza göre şarkıları burda dinleyebilirsiniz. eski last fm dinleyicisi ve mağduru olarak bu site birazcık da olsun içime su serpti. su serpmekten öte güzel oldu bea..

bu paylaşımların devamı gelebilir..
(çok bişi paylaşmadım hepsini bi anda versem anlamı kalmaz evet evet)
hadi anacım bay

citoles giyer ince ince

2009-12-17T04:23:00.000-08:00

citoles

kafandaki sesleri susturan yegane madde.. omzunda rahatça uyuyabileceğin, esneyebileceğin, saçmalaya başlamaya başladığında (ki bkz şekil 1a) size engel olmayacak birisi..

böyle kimyasal araçlara gerek yok. çare sensin...

karafaki mi yaptın bana körkütük sarhoş oldum

2009-12-08T14:13:00.000-08:00

ben doğdum
sen doğurttun
o emzirdi

şurda gezdirdi

burda tersledi

orda seslendi

ben güldüm

sen acıttın

o ağlattı

onlar rahatladı..

haddini bil sen haddini haddini bil

2009-12-08T14:07:00.000-08:00

okula gidelim bir boya alalım okula gidip bir boya alıp napalııımm? birincisi hem ne gerek var okula gitmeye ikicisiyse okulda boya yoktur. sadece tüplerinden çıkmış bir kaç renk ve o renklerin ilişkisi vardır..

okulda evrimini tamamlamaya gelen evrimcikler vardır. evrimcikler evrimlerini tamamlayamadan evrimci olup evlerine gider..

ben

2009-09-24T03:03:00.000-07:00

ben dağınık ben herkesin iyi taraflarını gören, kötü taraflarını kabul edemeyen,
kahvaltının tek başına bir anlamı olmadığını düşünen, mümkünse sülalece edilmesi kanaatinde olan, yumurtamı alakok, peynirimi yumuşak seven, moralim bozuk olsa bile yumurtamı bitirdiğimde onu ters çevirip yememiş görünümü verebilen, bazen dibe vurduğumu düşünüp sokağa çıkıp koşarak ağlayıp sarhoş olmak isteyen fakat bunu bir kere yapabilen, düşündüğüm veya istediğim bir yazıyı bir kitabı hemen yanımda bitivermesini isteyen, büyüdükçe agresifleşen, huysuzlaşan ve hala ne yapacağım konusunda tereddütleri olan,
hem ankaradan nefret edip hem de soğunu bir bağımlı gibi isteyen birisiyim. mazoşist bir yanım olduğunu düşünmekteyim. her şey güllük gülistanlık ya da büllük bülüstanlık geçerse orada bir sorun olduğunu düşünen, olay çıkarma taraftarı birisiyim. beni tarif edenler bu kızın gülüşüne hayranım seni böyle hatırlıycaz seçil demelerini bazen seviyorum bazen de soruyorum kendime bu kadar mıyım?
ben yalnızlığa alışmış, yalnızlığımla sevişebilen onunla kavga eden ona siktiri çekebilen birisiyim. sinemaya tek başıma gitmekten ya da bir konseri tek başıma izlemekten hiç gocunmam. bu kelimeyi de hiç sevmem lan. yani kısacası koymaz bana tek başımalık. ama bana eşlik edersen de seni kovmam üzülme.

ankaraya sövmek

2009-08-30T05:44:00.000-07:00

evet bu yazın çoğunu, hepsini hatta ankara da geçirdim ve hala geçirmekteyim. neredeyse 4 haftadan beri yalnızlığımın dibine vurmuş gibi yaşıyorum şerefsizim. yok şerefsiz olan ben değilim ankara şerefsiz! insanları, binaları, havası, suyu, olmayan ağacı şerefsiz.. neyse efendim. yalnız yaşamaya alıştım vesselam. geçen gün sanırsam 1 hafta önceydi yanıltmıyım sizi, tunalıda meşhur bilindik şu cağğnım gençlerin takıldığı "random"a gittim tek başıma. oturdum en büyük masaya chicken town söyledim ya da china ydı hafızamı öpiyim. yanına da 50 cc lik biramı çaktım. tek başıma oturdum boğazımdan zor da geçse yedim. televizyonda eski klipleri izledim sevdiğim şarkıları not ettim. yanıma da dergi almıştım entellektüel takılayım biraz ya o kadar sanat okuyoruz biraz gösteriyim dedim. sıkıldım. birayı kafaya diktim (of çok kötü bir espri geldi aklıma) birayı mideye indirdim fondip! defolup gittim ordan. birayı sevmiyorum ama o gün çok hoşuma gittin be tuborg çuğum. heralde tadına varmadan içince oldu bu.

çıktım mekandan taksiye mi biniyim? yürüyeyim mi? soruları beynim de basbas bağırırken ben yürümeye koyulmuşum bile. kararsız bir insanım 5 dakika bunu düşündüm. kararsızlığımı sevmiyorum. kim sever ki?

kuğulu parkın ordan çıktım ana yola aşağıya bıraktım kendimi. ipod un kulaklığı bozuktu ben bozdum. kulaklıklarla da aram yoktur hemen bozarım onları. sağlam bir kulaklık üretsin artık şu sektör. telefondan radyo dinleyerek yürümeye başladım. saat de akşam 10 suları. aklımda da sapıklar takılır peşime korkusu. yürüdüm yürüdüm bir türlü bitmedi yol kardeşim. gene o pis kokulu kızılay a vardım. her camiadan insan görebileceğime emin olduğum tek yer kızılay a. yurda gittim içimden kendimle konuşmak bıktırmıştı beni. pc yi açtım internetten tvizle.com a girdim. hiç değilse bir ses beni annemlerin yanında hissettirdi.

ve evet ne diyordum ankara ankara çirkin ankara seni.... her bahtı kara. senden yardım ummuyorum melihim gökçek im. 1 kuruşluk indirim e de burda kahkahalarımla sana gülmekten katılıyorum.

ruhumu sıktın be ankara! anı kara! an kara! ellerim titremeye başladı bak. bi hissettirme kendini lanet şehir. pis kokuyosun lan bi git yıkan.

kısa yaz

2009-08-13T13:03:00.000-07:00

havaya attın elinde 2, havaya attın avucunda 3, 4 derken ve hepsi 5 oldu avucunda o yuvarlak etli elinde sımsıkı tuttun düşmesinler diye. kaldırımın kenarında oturup oyununu oynayıp, kazandığın her taşta kahkahanı atıyordun. ihtiyaçlı kahkahandı o senin. yemek yerken çatala duyduğun ihtiyaç kadar kahkaya ihtiyaç işte anla..

biraz rüzgar esse ne güzel olurdu di mi? ya da bir yerden şarkı çalsalar.. kafandaki o birçok karmaşık düşünce 5 taş oynarken seni bıraksa. rahatlasan.. hiçbir zaman yapamıyorsun bunu..

bakbilibuk

2009-08-07T14:36:00.000-07:00

bıkmadan usanmadan dinleyeceğim bu şarkıları. bu listeyi eklemek beni baya uğraştırdı ama sonunda başardım ve sizlerle müziklerimi paylaştım efenim.. (çok azını)

bugün bir ağaç vardı yanımda. renkleri yeşil ve kırmızıydı alacalıydı aslında aralarında sarılarda vardı.. ben o kırmızıları sarıları topladım yeşil geride kaldı.. kırmızılı sarılılar çok tatlıydı hep yedim. örümcekler de rahat bırakmadı. evet rahatlarını bozdum, rahat bozan bir tipim ben. tipime güvenip gülersen bana ters davranırım. git.

bu arada

2009-07-12T15:40:00.001-07:00

blogumda değişiklikler söz konusu. sözün konusunu açalım bir gün hatırlatın da.
renkleri değiştirdim beyaza verdim kendimi. ruh halime göre davranırım renklerde. dedim blogum da alsın nasibini, siyahtan kurtulup beyazladım.
nağsip tabi bu işler.

yağmır yağdı ankaraya

2009-07-12T15:33:00.000-07:00

anasonlu yağmur kokusu vardı bugün ankara'da ya da benim sokağımda kendini belirtmişti. rakıya alışkın bir insan değilim ama anason kokusu, beyaz peynir, karpuz veya kavun kokusunun birlikteliğinden doğan muhteşem, delirtici, kışkırtıcı karışım beni benden alıyor sayın seyirciler.
sonunda ankara ey güzel sandığımız ankara beni alkolik yapcak ondan sonra annem benim kafamı kopartıcak. ama anason kokusu hala kendini muntazam bir şekilde yayacak ve beni bulacak.

çizimiklerim

2009-07-12T13:14:00.000-07:00

böyle bişiler çiziyorum işte sıkılınca, bunalınca, arsızlaşınca.

sevdaluk

2009-07-10T14:21:00.000-07:00

müziğini dinledim ve yazdım başlamaya seni. evet girişi gene sıkıntılı, melankolivari bir şekilde yaptım. ama yok bu sefer bedenimin, ruhumun, hücrelerimin, tırnaklarımının, tükürük bezlerimin, gözümünyaşlarının yarısı heyecanlı, mutlu, uçuk, zevkli vurdumduymaz, şaşırmış bir şekilde.

öbür yarıları da bu hallerime alışmaya çalışmakta. alışımaya çalışırken de yaşamı hızlı yaşıyormuşçasına hissetmek ve hissederken uygulamak belki de.

sıkıcı, boğucu, kan kokan bir şehirdeyim. bu şehiri güldüren ve beni çilek ağaçları olan bir diyara götüren biri var tam yanımda aslında yanağımda, gülümserken gamzemin ucunda, gözümü her kırptığımda yüzümü okşayan kirpiklerimde. beni öpen biri var tam orada. karadeniz in havasını, hırçınlığını, yağmurunu, inatçılığını üzerinde taşıyan biri var tam buramda. evet evet tam orası. elimin uçlarında..

sevdin mi?

2009-04-27T04:05:00.000-07:00

Her gün aksatmadan dinlediğim lastfm tarafından hüsrana uğradım! ne mi oldu? lastfm sayfamda dolaşırken müzik dinlemek için radyoyu açacaktım ki, evet o yazı, o soru kalıbı aldın mı babayı dercesine "sevdin mi" yazısıydı. Yok olamaz dedim ama çoktan olmuştu sayfa özelleştirilmişti ve biz insanların birazcık olsun rahatlamak, başka tatlar tatmak için dinlediği radyoyu paraya bağlamışlardı. Yokyeaaa ben 3 €üroyu buldum da sana mı vercem akıllı dedim lastfm e çemkirdim. Yakıştıramadım sana lastfm.
Diyordum ki halimden anlayan bir sen varsın. Ama yok gözümden düştün.http://www.lastfm.com.tr/subscribe?r=1

votka içtim bu akşam ben

2009-04-22T14:57:00.000-07:00

Kendimi gördüm uzaktan geçenlerde. Yürüyordum, usulca, tempolu adımlarla, güzel bacaklarım beni etkilemişti. Saçlarımsa rüzgârda uçuşuyordu ve ben rüzgârın cilvesine kaptırıp kendimi bir o yana bir öbür tarafa savuruyordum. Arada gökyüzüne bakıyordum, hoşlanırdım mavilikten hatırlarım. Bir de güvercinlerle konuşmam vardı, göz kırptığını sandığım güvercine gülümserdim.
Metroya bindim daha sonra. Oturmak istediğim turuncu koltukları bu sefer beyaza boyadım ve yaşlılara devrettim. Hızlı gider dediğimiz metro sanki günlerce ordaydı. İndiğim durakta soğuğu içime çektim. Aklımda da bugün içmeliyim lafları dönüp dolaşmaktaydı. Her gün bugün. Bugün de içtim. Yanaklarım kırmızı aklım beyaz. Çektiğim soğuk içimde alkolle birleşmişti. Uzaktan gördüğüm ben mutluydu. Kafası hoştu. Ama derler ya boştu. Değildi boş değildi. Doluydu, boşalmayan bardağım kadar doluydu…

tekerleme

2009-02-20T04:30:00.000-08:00

Öyle bir şarkı söyleyeyim ki hıçkırıklarım karışsın ezgilere. İçimi rahatlatsın her sana haykırışımda naralarım. Korkularım azalsın sonsuzluğa. Doğruyu hissedebileyim seninle ya da sensiz. Yalnız kalayım şarkılar çalarken, onlara eşlik edeyim, benden iki olsun benimle birlikte. Yeterim ki ben kendime rüyalarıma girmesin soğuk tenin. Ellerimi tutmasın, gözlerimi örtmesin bedenin. Hele dudakların onların günahı yok sevgilim onlar hep sende kalsın.
Birlikte yüzmeyelim derin sularda sen kayboluyorsun her seferinde, ben takıyorum kanatlarımı uçuyorum uçsuz bucaksız evlere. Evler soğuk, evler üşümüş ve evler evet evler…
Hep ben geldim sana ama sen yoktun kendinde, sonra dedim ki kendi kendime ben kendimdeyim. Sonra kaçtım oradan sen kendine gelmeden.

karahindibaya hitaben

2009-02-20T04:27:00.000-08:00

rüyalarımdadır karahindiba, rüyamdır. sabahleyin bahçemden gülümser bana.. tek bir nefesle kendini özgür bırakır gökyüzüne ordan bulutlara.. sizi de götürür uçsuz bucaksız sokaklara. o sokaktaki çocuğun terlik sesidir, ya da hurdacının "eskiciyiiieeeee" diye bağırmasında çalkalanır karahindibanın tüyleri.. çocukların evcilik malzemesidir.. doğanın en narin canlısıdır karahindiba..
aşık olursun sevdiğin çiçek papatyadır.. ayrılırsın, üzülürsün, efkarlanırsın karanfil olur hayatının çiçeği hem de yanık kokulu kırmızı karanfil..
aylar geçer, yıllar geçer, zaman hiç durmadan geçer zaten.. çiçeklerin solar ama karahindiba hiç solmaz.. o yeniden canlanır. uçan tüylerin ardından sarı taç yapraklarını çıkarır gün yüzününe..ve Tanrı gene yaratmıştır mucizesini, sarıya boyamıştır dağlarını..